Reading Passage

(s. 9, 10, 15)

Bu kitapta ele alınan temel konu, kolektif kimliklerin oluşumunun doğası ve mantığıdır. Yaklaşımım, ya grubu, toplumsal çözümlemenin temel birimi olarak kabul eden ya da bu birimi daha geniş işlevselci veya yapısalcı paradigmalara yerleştirmek suretiyle aşma ya çalışan sosyolojik perspektiflerin tatmin edicilikten uzak olmalarından kaynaklandı, gelişti. Bu tarz toplumsal işlevselciliklerin öngördüğü mantık, benim görüşüme göre, kimliklerin inşası sırasın da devreye giren hareketlerin çeşitliliğini kavrayabilmek için fazla sıyla basit ve tekbiçimlidir. Hiç kuşkusuz, rasyonel seçim de dâhil olmak üzere her türden metodolojik bireycilik, ortaya koymaya çalıştığım türden bir paradigmaya alternatif sunmamaktadır.

Bu sorunlara işaret ederken izlemeye çalıştığım rota ikiye ayrı lıyor: İlk yol, grubun birliğini talepler olarak adlandıracağımız daha küçük birliklere bölmek olacak. Benim görüşüme göre, gru bun birliği, taleplerin eklemlenmesinin bir sonucudur. Ancak bu eklemlenme, birleşik bir bütünlük olarak kavranabilecek durağan ve pozitif bir düzenlemeye karşılık gelmez: Tersine, bütün talepler doğaları gereği belli bir kurulu düzene yöneltilmiş istekler oldukla rına göre, talep [eklemlenme] bu düzenle, onun hem içinde hem de dışında olması itibariyle, kendine özgü bir ilişki içindedir.

...

Peki, ama bu konulara bir popülizm tartışması içinden değinmek neden? Popülizmin yadsınmasında bir dizi çevresel olgunun toplumsal açıklamanın sınırlarına sürülmesinden daha fazlasının söz konusu olduğuna dair çok uzun bir süredir sahip olduğum bir kuşku yüzünden. Böylesine tepeden bakan bir yadsımada söz konusu olan, kanımca politikanın toptan (tout court) azlidir ve topluluğun yönetiminin, meşruluğunu “iyi” topluluğun ne olduğuna ilişkin doğru bilgiden alan yönetsel gücün işi olduğunun kabulüdür. Bu yüzyıllar dır, “siyaset felsefesinin” - ilk kez Platon tarafından kurumlaştırılan - söylemi olmuştur. “Popülizm” her zaman rasyonel topluluğun açık seçik kalıplarını sorgulayıcı tehlikeli bir artıkla ilişkili görül müştür. Bu nedenle benim amacım, bu artığa içkin özgül mantıkları gün ışığına çıkartmak ve bunların, uç olgulara işaret etmek şöyle dursun, herhangi bir komüniteryan [toplulukçu] uzamın fiilî işleyi - şinde kayıtlı olduklarını tartışmaktı. Bunu akılda tutmak suretiyle on dokuzuncu yüzyılın kitle psikolojisi tartışmaları boyunca, “kala balık”a ilişkin başlangıçta, söz gelimi Hyppolite Taine’in eserinde, özümlenemez bir fazlalık olarak görülmüş olan, ancak Freud’un Grup Psikolojisi nin [Group Psychology] gösterdiği üzere herhangi bir toplumsal kimliğin oluşumuna içkin olan unsurların nasıl artan bir içselleştirilmeye tâbi olduğunu göstereceğim.

...

Politik çözümlemenin kategorilerinden biri olarak popülizm, bizi oldukça özsel bir sorunla karşı karşıya bırakıyor. Popülizm, bir yandan yinelenen bir kavram; yani, - çok çeşitli politik hareketlerin betimlenmesinin bir parçası olması dolayısıyla - geniş bir kullanıma sahip olmakla kalmıyor, aynı zamanda bu hareketler için son derece merkezî durumda olan bir şeyi yakalamayı da deniyor. Betimleyici ve normatif olmanın ortasında bir yerde olmakla popülizm, gönderme yaptığı politik ve ideolojik gerçeklikler hakkında özellikle önemli bir şeyi yakalamaya çalışıyor. Kavramın görünür belirsizliği, onun niteleyici işlevinin önemine ilişkin bir kuşkuya tercüme edilmiyor. Ancak yine de, bu nitelemenin içeriği hakkında açık olmaktan çok uzaktayız. Popülizm yazınının en ısrarcı unsuru, kavrama açık seçik, belir gin bir anlam verme konusundaki isteksizliği - ya da güçlüğüdür. Tanımlama şöyle dursun, kavramsal açıklık, bu alanda fark edilebilir biçimde eksiktir. Çoğu kez, kavramsal anlama, söze dökülmemiş bir sezgiye çağrılarla veya çeşitli “ilgili unsurların” - ki, ilgi, beyan edil - diği hareketin kendisince istisnaların bolluğuna yapılan bir gönder meyle tahrip edilir - betimleyici sıralamalarıyla yer değiştirir.